Kuiltjejus

Kuiltjejus.nl

Home
Kwinten | Rinske
Country Companions | Muziek | Borduren | Computers | Foto & Video
Hongaarse taal | Hongaarse muziek | Gezin
Kinderkleding en speelgoed | Hong. boeken | Diversen
WAT?! | WAT?!-archief | Gronings | Diversen
sgl1 | sgl2 | sgl3 | sgl4 | sgl5 | sgl6 | sgl7

.^.

Index --> Ook leuk --> Wat?!

Wat?! - deel 17.

WAT?!
Socio-talk

Socio-talk van een HFA'tje (of toch Asperger?).

Deze WAT?! gaat over Simone. Simone is niet zoals iedereen. Daarom heeft ze een etiket. 'HFA' staat daarop. HFA is 'Hoogfunctionerend Autisme'. Voor hetzelfde geld was het 'Asperger' geweest, maar dat paste niet op het etiketje, (woord te lang). Sommige wetenschappers beweren dat het hetzelfde is als het Syndroom van Asperger, anderen zien naast de vele overeenkomsten toch ook duidelijk verschillen. Tja, mensen die ergens voor geleerd hebben.... Hoe het ook zij, Simone heeft een etiket. Tenminste, dat weet ze zelf. Verder kan niemand zo direct iets aan haar zien. Pas als er iets sociaals moet gebeuren, wordt het lastig. Ze heeft nauwelijks vriend(inn)en, reageert vaak nogal anders dan je zou verwachten en is erg op zichzelf. Soms kan ze heel uitbundig en blij doen of erg verdrietig zijn, maar verder is zij eigenlijk een gewone vrouw.

Simone is een einzelganger, teruggetrokken, geen teamplayer. Altijd al geweest, maar had het nooit echt als probleem ervaren. Ja, er werd wel wat gepest op school, maar vaak had ze dat ook nieteens in de gaten. Zich inleven in anderen voor wie ze zich niet interesseerde was moeilijk, met mensen omgaan een ramp. Daarvan kon ze volledig in paniek raken, want wat moet je in vredesnaam zeggen tegen iemand die je totaal niet kent? Hoe voer je een gesprek over niets? Hoe gaat zo'n gesprek? Wat vraag je na 'Hoe heet je?' en 'Hoe gaat het?' Ze zou het niet weten. Dus een gesprek met iemand die ze niet kent? Liever niet...Wat moet je met al dat loze geklets? Komt ze voor een taartje bij de bakker, dan wil ze niet horen of ze het ook zulk mooi weer vindt buiten. 'Mooi weer? Ja, 't zal, maar ik kom voor een taart.'
Door goed op te letten hoe andere dat deden, leerde ze zichzelf een aantal sociale vaardigheden min of meer aan. Het leek net of ze reageerde zoals de meeste mensen dat zouden doen, maar dit ging 'volgens een lijstje'. Eigenlijk speelt ze vrijwel continu toneelstukjes.
Door een beroep te kiezen waarbij veel contact met mensen kwam kijken, wierp ze zichzelf bewust in het diepe, zwom en bleef drijven. Ze leerde haar 'handicap' steeds beter te verbergen. Tot niemand eigenlijk meer in de gaten had dat ze 'anders' was. Dacht ze. Je perfect verbergen achter zo'n toneelstukje ging niet altijd vlekkeloos en soms viel ze dan door de mand. Onbegrip was haar deel.

Ze kon zich ook niet voorstellen dat het iemand ook maar iets kon schelen wat ze deed. Tot Jort haar ervan probeerde te overtuigen dat zij hem wel wat kon schelen. Mischien was het toch wel zo dat het iemand wel wat kon schelen wat zij deed, dacht of voelde.
Simone is getrouwd Jort en heeft kinderen, iets wat voor iemand met haar 'afwijking' niet direct in de verwachting ligt. Dol is ze op de kids en het zijn, zoals bij iedereen, wonderkinderen. Door alle sociale vaardigheden die ze zichzelf aangeleerd had, of beter gezegd: afgekeken, begon ze het hele sociale gebeuren ook een klein beetje te begrijpen en kon zich enigszins inleven in anderen, maar dat kostte moeite.
Zelfs een paar echte vriend(inn)en had ze. Een paar, 2 dus, van wie de ene haar 'handicap' niet precies kende en de andere half. Zou het hen wel wat kunnen schelen wat zij doet, denkt of voelt? Ze denkt van wel... Ze hoopt van wel... En diep in haar hart weet ze ook van wel... Maar van anderen? Vast niet!
Ondertussen gaat het toneelstuk door en worden de lijstjes met regels steeds langer en ingewikkelder. Een spel waarvan iedereen de spelregels weet, behalve zij. En het lastige is dat die regels ook steeds veranderen....

En dan de moraal van dit verhaal:

Beoordeel iemand niet alleen op de buitenkant. Wat er in dat koppie omgaat, kun je niet zien en ook niet altijd merken, maar er is in elk geval meer dan alleen die buitenkant. Van een HFA-er of Asperger wordt vaak gedacht dat ze zich niet sociaal kunnen gedragen. Het valt hen ook zwaar, maar ze proberen het wel, ook al is het soms wat onbeholpen. Alleen is het de vraag of anderen zich ten opzichte van een HFA-er/Asperger ook sociaal opstellen en of het hen wel iets kan schelen wat hij/zij doet. Hij/zij reageert immers soms vreemd/anders, maar lijkt verder toch ook weer heel normaal.
Dit had Simone ook ontdekt en dat maakte het nou net weer verwarrend. Toch weer een kenmerk van autisme. Iets wat de meeste autisten misschien niet doorhebben, maar een HFA-er/Asperger wel.
Heb je wel enig idee hoe ingewikkeld het leven van zo'n iemand in elkaar zit? En vooral: hoe vermoeiend dat dat is?

april 2008

Weet je een leuk onderwerp voor een nieuwe aflevering van 'WAT?!', klik dan bovenaan de pagina op 'Mail Sam' en geef het aan mij door!