Kuiltjejus

Kuiltjejus.nl

Home
Kwinten | Rinske
Country Companions | Muziek | Borduren | Computers | Foto & Video
Hongaarse taal | Hongaarse muziek | Gezin
Kinderkleding en speelgoed | Hong. boeken | Diversen
WAT?! | WAT?!-archief | Gronings | Diversen
sgl1 | sgl2 | sgl3 | sgl4 | sgl5 | sgl6 | sgl7

.^.

Index --> Ook leuk --> Wat?!

Wat?! - deel 7.

WAT?!
Bureaucratie

Bureaucratie.

Er word heel wat geklaagd over bureaucratie. En terecht! Hoe vaak gebeurt het niet dat je na het schrijven van een brief of sturen van een e-mail eerst nog 5 keer moet bellen voordat iets geregeld is?

Af en toe vraag ik me af of ik ook wel eens mensen ontmoet die hun werk goed doen. Hele stapels formulieren moet je invullen en 2 maanden later krijg je weer zo'n zelfde bundel om zogenaamd te checken of alle gegevens nog kloppen. En dat was dan nog niet zo erg, als die gegevens dan ook echt klopten, maar er staan ineens hele andere dingen op dan die je 2 maanden daarvoor ingevuld had! Hoe kan dit? Als ik m'n werk zo zou doen (ziekenhuis....) was ik allang ontslagen en aangeklaagd wegens nalatigheid.

Zo volgde ik de cursus Webdesign bij een nederlandse instelling voor schriftelijke cursussen. De les stof had ik ruim binnen de daarvoor staande tijd doorgenomen en getoetst. Daarna storte ik mij op de eindopdracht: deze website. Maanden heb ik erop zitten zweten, want het moet tot in de puntjes in orde zijn. Misschien ben ik ook wel een beetje te precies..... Maar uiteindelijk was ik tevreden met het resultaat en stuurde ik m'n eindopdracht in. Het was toen 27 oktober 2005 en ik verwachte met een week toch wel een berichtje met òf het eindcijfer òf een bevestiging van ontvangst en dat ernaar gekeken zou worden. Dat bleef uit en ik mailde opnieuw. Daarbij vroeg ik een leesbevestiging om te kunnen zien of de mail ook daadwerkelijk gelezen was. Geen antwoord. Dan maar contact opnemen met de betreffende instelling. Ze zouden het uitzoeken. Week later: geen reactie, dus weer gebeld. Ze zouden nogmaals de afdeling studiebegeleiding mailen, want bellen konden ze niet (?????). Weer een week later: Nog niks gehoord, dus weer gebeld. Het bleek dat de vorige docent niet reageerde en dat er een andere zou worden aangesteld. Zodra het voor elkaar was zou ik bericht krijgen. En ja hoor, ik kreeg een e-mail met daarin de nieuwe docent. Jippie toch nog! Meteen m'n eindopdracht ingestuurd. Een week later: nog niets gehoord. Maar vooruit, ik geef hem nog even, want de vorige kerel heeft waarschijnlijk een stapel werk laten liggen waar je eng van wordt. Toch maar even met NTI gebeld. Wat bleek? Mijn mail was niet aangekomen! En ik heb hem ook niet teruggekregen. Zeker in de grote grabbelton van NTI verdwenen. Daar kan die docent natuurlijk niks aan doen. Afijn, nogmaals gemaild en toen had is snel antwoord. En ja, hoera, ik mocht de cursus met een gemiddelde van 8,7 afsluiten. Het heeft even geduurd, maar ik ben er wel blij mee.

'Artsen' van Cadans zijn ook van die bijzondere figuren. Over het algemeen dan. Er schijnen ook echte goeden tussen te zitten, maar dat zijn er zo weinig en bovendien loop je, als je als arts de mensen serieus neemt en werkelijk juist beoordeelt, de kans om ontslagen te worden. Ik ken maar 1 geval van iemand die normaal behandeld werd en dat was dan ook nog eens ruim 18 jaar geleden. In het overgrote deel van de andere gevallen was het enkel ellende. Knap vervelend is het ook als je flink beperkt bent in je bewegingen en belastbaarheid, maar artsen daar niet een duidelijke diagnose bij kunnen stellen. 'De artsen hebben niets gevonden, dus u heeft niets. U kunt gewoon aan het werk.' Dat je loopt te barsten van de pijn, kan ze niets schelen, want er is niets gevonden. Je moet je maar volgooien met allerlei agressieve pijnstillers, onder druk stoppen met borstvoeding zodat je die pijnstillers ook kunt gebruiken en hop, doorlopen, doorlopen, doorlopen! Je kunt werken, want je bent niet dood. Dat is het nieuwe motto. Dat weet de rest van Nederland nog niet en zij zelf ook niet, maar zo is het dus wel.
Dat knaagt ontzettend als je weet dat er heel wat mensen rondlopen, die volledig zijn afgekeurd, maar wel met stenen lopen te sjouwen, straatjes leggen, het hele huis opknappen en tegen betaling de meest zware klussen doen, een halve kinderboerderij verzorgen etc.
Nog zo'n apart verschijnsel is de ARBO arts. Het lijkt me toch niet echt netjes als je, net binnengekomen, 'begroet' wordt met:' En wat heb je eigenlijk, want dit gaat te lang duren zo!' Als je daar vervolgens een brief over schrijft, krijg je nieteens antwoord! Dit heeft mij toen doen besluiten nooit of te nimmer op ook maar enige oproep van deze figuur te reageren of er gehoor aan te geven. Ik wil eerst een fatsoenlijk excuus: op z'n blote knieen.
Ik ben niet streng opgevoed, maar wel met wat ze tegenwoordig 'normen en waarden' noemen. 'Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet!'

En dan de moraal van dit verhaal:

In Nederland zijn overal regeltjes en protocollen voor, maar in praktijk werkt het helemaal niet. Als gewone brave burger kun je er niets tegen doen, want het valt niet mee om je gelijk te halen in bureaucratisch Nederland. Het is zelfs zo erg, dat je op een bepaald moment moet ophouden, omdat je nou eenmaal niet het geld hebt om verder te 'vechten' door bijvoorbeeld naar de rechter te stappen. Te gek voor woorden natuurlijk!
De gangbare benaderingen werken ook niet echt motiverend, integendeel: je wordt er wild van! Laat al die mensen die ervoor geleerd hebben maar in hun sop gaarkoken. Ze komen zichzelf nog wel een tegen. Zolang je voor jezelf maar weet dat jij het goed doet, kun je jezelf altijd recht in de ogen kijken en je medemens ook!

maart 2006

Weet je een leuk onderwerp voor een nieuwe aflevering van 'WAT?!', klik dan bovenaan de pagina op 'Mail Sam' en geef het aan mij door!